همه چیز به رنگِ سپیده دم!.

من نوشته هامو‌ خیلی میخونم خیلی بدم میاد غلط املایی یا غلط تایپی داشته باشم یا حتی یه ویرگول جا بذارم وباعث اشتباه خوندن بشه وقتی میخونمشون میبینم فعل هام هر کدوم رو یه زمان میچرخن وحس وحالم پرتِ جدا ومستقل واگر قطعا همینا انشا بود ۱۵میگرفتم وعمیقا خوشحالم از انشا نوشتن رهاشدم مدام دچار توبیخ میشدم این چه نوع نوشتنیه.

مثلا یه بار یه دبیر برام شمرد وگفت ۱۳بار گفتی دروغ ومزخرف نوشتی:/.دیگری گفت از کلمات مترادف کنار هم استفاده کردی اینآ یه معنی میدن ومن نمیتونم بهت کامل نمره بدم .یا وقتی اولین بار مجازی کلاس انشا کوفتی مسخره رو داشتیم وقتی خوندم وویسمو فرستادم دبیرش بهم نمره نداد وگفت تو صدات میلرزیده ونوع خوندنت اصلا خوب نیست وجالبه به همه ۲۰داد الامن میدونی منم چیکار کردم؟ چون دبیر مقیدی بود اونو با عذاب وجدانش درگیر کردم وبراش پیام فرستادم وگفتم هیچ‌وقت نمیبخشمتون .هنوزم ازش متنفرم هرچند یه مدتی به شدت دوسش داشتم گفت جبران میکنم جبران نکرد که هیچ منم شدم یکی از منتقدینش.بماند چقدر تو دوران مدرسه کوفتی دبیرها درحقم نامردی کردند حیف حوصله ندارم دوباره به یاد بیارم مهم نیست .

در آخر خوشحالم میدونی چرا چون اینجا توبیخ گری ندارم خودمم خودمو تو نوشته هام میبینم وهمین برام کافیه حیف هیچ‌وقت به شخصیت پردازی ذهن کار نشد مدام ساختار ساختار نحوه کاربرد . .